Այդ օգոստոսյան երեկոյան ես քայլում էի Կոմիտասով՝ հերթական հարցազրույցից վերադառնալով։ Կրկին լսել էի արդեն ծանոթ արտահայտությունը․ «Մենք անպայման կտեղեկացնենք մեր որոշման մասին»։ Աշխատանքի որոնման երրորդ ամիսն էր, իսկ պատասխան դեռ չկար։
Երեկոյան Նելլիի հետ որոշեցինք․ եթե մինչև օգոստոսի վերջ էլ ոչինչ չստացվի, կգնանք Մոսկվա, իսկ հետո կտեսնենք։ Դա առաջին դեպքն էր, երբ մեր ընտանիքում Երևանից տեղափոխվելը դարձավ իրական քննարկման թեմա։ Կարծում եմ՝ նա արդեն նկատում էր, թե ինչպես են անարդյունք որոնումները ազդում իմ տրամադրության վրա։
Գիշերը, վեցամսական Դավիթին քնեցնելուց հետո, նորից նստեցի համակարգչի առջև։
Աշխատանք փնտրելը 2007 թվականին
Այսօրվա սովորական թվացող աշխատանքի որոնման ենթակառուցվածքը գրեթե չկար։ Շատ ընկերություններ առհասարակ լիարժեք կայք չունեին, «Թափուր աշխատատեղեր» կամ «Կարիերա» բաժինները հազվադեպ էին հանդիպում, իսկ առանձին HR բաժին ունենալը հիմնականում բնորոշ էր ավելի խոշոր կազմակերպություններին։ Ինտերնետ մուտքն էլ հաճախ սկսվում էր scratch-card-ից և անկայուն կապից։
Հենց այդպիսի կապով ես գտա մի ընկերության կայք, որը շատ էր տարբերվում այն ամենից, ինչ ամիսներ շարունակ ուսումնասիրել էի։
Աշխատանքի հայտարարությունն էլ էր տարօրինակ։ Այդ տարիներին նույնիսկ ամենապարզ հաստիքների համար գործատուները հաճախ պահանջում էին համակարգչային գիտելիքներ և մի քանի լեզվի իմացություն։ Իսկ այստեղ գրված էր մոտավորապես այսպես․ «Փնտրում ենք մասնագետ պայմանագրերի բաժնի համար։ Բարձրագույն կրթությունն ու աշխատանքային փորձը պարտադիր չեն»։
Առաջին միտքս պարզ էր՝ գուցե ինչ-որ MMM-ի կամ Herbalife-ի նման բան է։ Ուկրաինայում և Ռուսաստանում ապրած տարիներին նման հայտարարություններ շատ էի տեսել։ Բայց աշխատանք փնտրելն ինքնին աշխատանք է, և իմ CV-ն, այնուամենայնիվ, ուղարկվեց գրեթե անհայտ «երիտասարդ, բայց դինամիկ զարգացող ընկերությանը»։
Զանգը, որը փոխեց ամեն ինչ
Առավոտյան մոտ ժամը տասին հեռախոսը զանգեց։ Պատասխանեցի ռուսերեն, և զանգահարող աղջիկն էլ անցավ ռուսերենի։ Արդեն հաջորդ օրը նստած էի ընկերության գրասենյակում՝ Enterprise Incubator Foundation-ում, և լրացնում էի հարցաթերթիկ։
Այն հարցին, թե ինչ պաշտոններ կարող եմ զբաղեցնել, նշել էի միանգամից չորս տարբերակ՝ մարքեթինգի մասնագետ, բրենդ մենեջեր, PR մենեջեր և Event մենեջեր։
Երկու ամիս անց դարձա այն ժամանակ գրեթե անհայտ Telcell-ի մարքեթինգի տնօրենը։ Եվ բավական երկար ժամանակ այդ բոլոր ուղղությունները փաստացի վարում էի գրեթե միայնակ։
Մենք իսկապես ստարտափ էինք՝ հենց այն «երիտասարդ, բայց դինամիկ զարգացող ընկերությունը», որի մասին գրված էր հայտարարության մեջ։
Վեց ամիս անց ընկերությունը թարմացրեց կայքը, և գլխավոր էջում հայտնվեց միտքը, որ ընկերության հիմնական արժեքը մարդիկ են՝ նրանք, ովքեր սիրում են իրենց գործը և պրոֆեսիոնալ են դրանում։
Երբեմն աշխատանքի մեկ տարօրինակ հայտարարություն դառնում է այն կետը, որից հետո փոխվում է ամբողջ մասնագիտական ուղին։
Ընկերությունը, որը ինձ հնարավորություն տվեց մնալ
Ինձ համար Telcell-ը այն ընկերությունն է, որն ինձ հնարավորություն տվեց մնալ Հայաստանում։
Սա ընկերություն է, որտեղ հետագայում ղեկավար դարձած շատ մարդիկ սկսել են ամենասովորական հաստիքներից։
Սա ընկերություն է, որը փոխեց հսկայական թվով մարդկանց առօրյա ֆինանսական սովորությունները։
Երբ այս հոդվածը հրապարակեցի 2020 թվականին, Telcell-ը դարձավ 13 տարեկան։ Ամսական ծառայությունից օգտվում էր մոտ 1,5 միլիոն մարդ, համակարգով անցնում էին միլիոնավոր վճարումներ, իսկ տարեկան շրջանառությունը մոտենում էր 350 միլիարդ դրամի։
Այդ թվերի հետևում կանգնած էր մոտ 250 հոգանոց թիմ։ Եթե այդ պատասխանատվությունը շատ պայմանական բաժանենք ամբողջ թիմի վրա, յուրաքանչյուր աշխատակցի հաշվով ստացվում էր մոտ 1,5 միլիարդ դրամ օգտատերերի գումար։
Այստեղից էլ ծնվեց այս նյութի անունը՝ #իմմեկուկեսմիլիարդը։
Մեծ թվերի հետևում միշտ կոնկրետ մարդիկ են, որոնց ինչ-որ մեկը ժամանակին որոշել է հնարավորություն տալ։
Այսօր, երբ հիշում եմ 2007 թվականի օգոստոսը, ամենից շատ հենց սա եմ մտածում։ Երբեմն ամենակարևոր որոշումը շատ սովորական տեսք ունի՝ բացել մի կայք, ուղարկել CV մի տարօրինակ հայտարարության, պատասխանել առավոտյան զանգին։
Միայն հետո ես հասկանում, որ հենց այդ քայլն էր փոխել ամեն ինչ։
Լուսանկարը՝ անձնական արխիվից։ 2007 թվականի օգոստոս։ Այն օրը, երբ ինձ հայտնեցին, որ միանում եմ Telcell-ի թիմին։
