Կարծում եմ՝ սա մասնագիտական ճանաչման ամենաբարձր ձևերից մեկն է։ Խոսքը պարզապես սեփական լսարանի շրջանում հայտնի լինելու, գրքերի կամ սեմինարների հանրաճանաչության մասին չէ։ Խոսքը այն մարդկանց հարգանքի մասին է, որոնք իրենք շատ բանի են հասել, աշխատում են բոլորովին այլ ոլորտներում և կարողանում են գնահատել ուրիշի աշխատանքի իրական մասշտաբը։
Բրայան Թրեյսին գրել է ավելի քան յոթանասուն գիրք, որոնք թարգմանվել են տասնյակ լեզուներով, ելույթ է ունեցել միլիոնավոր մարդկանց առջև և աշխատել ավելի քան հարյուր երկրում՝ վեց մայրցամաքներում։ Այդ թվերի հետևում կանգնած էին բացառիկ աշխատասիրություն, զարմանալի մտավոր արտադրողականություն և տասնամյակների անընդհատ աշխատանք։ Բայց, թերևս, նրա գլխավոր տաղանդը մեկ այլ բանում էր։ Նա կարողանում էր բարդ բաները բացատրել այնքան պարզ, որ դրանք հասկանալի էին դառնում գրեթե յուրաքանչյուրին, իսկ այդ պարզության հիմքում խորքային գիտելիք էր, էականը տեսնելու ունակություն և գիտելիքը կոնկրետ գործողության վերածելու բացառիկ կարողություն։
Նա շարունակում էր գրել, ելույթ ունենալ, ճանապարհորդել և գիտելիք փոխանցել այն տարիքում, երբ շատերն արդեն վաղուց ավարտել էին իրենց մասնագիտական կարիերան։ Եվ եթե մարդու մասշտաբը չափենք ոչ միայն նրանով, թե որքան մարդ է նրան լսել, այլ նաև նրանով, թե որքան մարդ է նրա շնորհիվ սկսել այլ կերպ գործել, ապա Բրայան Թրեյսիի ժառանգությունը շատ ավելի լայն է, քան նրա գրքերն ու ելույթները։
2026 թվականի նոյեմբերի 12-ին Բրայան Թրեյսին մահացավ։ Նա 82 տարեկան էր։
Միլիոնավոր մարդկանց համար սա հեղինակի, ուսուցչի և մարդու կորուստ է, որի գաղափարներն օգնել են որոշումներ կայացնել, նպատակներ դնել և փոխել սեփական կյանքը։ Ինձ համար սա նաև այն մարդու կորուստն է, որի հետ կապված է իմ մասնագիտական կենսագրության ամենակարևոր էջերից մեկը։
Երբ 2010-ականների սկզբին առաջին անգամ կարդում էի նրա գրքերը, հետո լսում ելույթները և ավելի ուշ արդեն ներկա էի նրա ելույթներից մեկին որպես մասնակից, չէի կարող պատկերացնել, որ մի օր Մոսկվայի հյուրանոցում նստելու եմ նրա կողքին, տեսախցիկը միանալու է, և Բրայանը հայտարարելու է, որ գալիս է Հայաստան։ Առավել ևս չէի կարող իմանալ, որ այդ այցը դառնալու է մի ընկերության պատմության առաջին էջը, որը փաստացի դեռ գոյություն չուներ։
2017 թվականի հոկտեմբերի 28-ին Բրայան Թրեյսին Երևանում բարձրացավ բեմ՝ Breakthrough Strategy ծրագրով։ Այսօր, երբ Skill-ի հետևում արդեն հարյուրավոր միջոցառումներ, միջազգային խոսնակներ, փառատոններ, ֆորումներ և մրցանակներ կան, հեշտ է այդ նախագիծը դիտել որպես մեծ պորտֆելի առաջին կետ։ Իրականում ամեն ինչ հակառակն էր․ մեծ պորտֆել դեռ չկար։ Կար մեկ միջոցառում, որը մենք պետք է իրականացնեինք այնպես, կարծես մեր հետևում արդեն տարիների փորձ կար։
Հենց այդ պատճառով Բրայան Թրեյսին ինձ համար միշտ կմնա առաջինը։
Մարդու իրական մեծությունը դրսևորվում է ոչ միայն նրանով, թե քանի մարդ է նրան լսում, այլև նրանով, թե ինչպես են նրան հիշում նրանք, ովքեր աշխատել են նրա կողքին։
Գրքերից մինչև կողքիդ նստած մարդը
Բրայանի հետ իմ պատմությունը սկսվել էր Skill-ից շատ առաջ։ Ես կարդում էի նրա գրքերը, հետևում էի աշխատանքին, ներկա էի նրա ելույթներին։ 2010-ականների կեսերին նրա անունն ինձ համար վաղուց ուներ այդ ծանոթ հեռավորությունը՝ հեղինակ գրքի շապիկին, մարդ բեմի վրա, ձայն գրքերից ու ձայնագրություններից։
Այդ հեռավորությունը անսպասելիորեն վերացավ Մոսկվայում։ Մենք հանդիպեցինք հյուրանոցում, խոսում էինք Հայաստան հնարավոր այցի մասին, և մի պահ Բրայանն ուղղակի առաջարկեց նստել իր կողքին ու կարճ տեսանյութ նկարել։ Տեսախցիկի առաջ նա հայտարարեց, որ գալիս է Երևան։
Այսօր այդ տեսանյութն ինձ համար բոլորովին այլ կշիռ ունի։ Այդ ժամանակ այն պարզապես ապագա մարքեթինգային արշավի գործիքներից մեկն էր։ Հիմա ես այն դիտում եմ որպես պատմության սկզբի փաստաթուղթ, որի հետևանքները այդ սենյակում գտնվող ոչ ոք դեռ չէր կարող հաշվարկել։
Մեծ նախագծերն ընդհանրապես ունեն այսպիսի մի առանձնահատկություն։ Մենք սովոր ենք մեկնարկ համարել պայմանագրի ստորագրումը, առաջին հանդիպումը կամ հանրային հայտարարությունը, բայց իրական սկիզբը հաճախ պարզ է դառնում միայն հետադարձ հայացքով։ Երբեմն այն ընդամենը կարճ զրույց է, պատահական շրջադարձ կամ մի պարզ նախադասություն՝ «նստիր կողքիս, հիմա նկարենք»։

Skill-ի պատմությունը սկսվեց առաջին միջոցառումից շատ առաջ։ Այն սկսվեց մասնագիտական երազանքը սեփական գործի վերածելու որոշումից։
Մեկ օր, որը կառուցվում էր ամիսներով
Ֆորմալ առումով մենք պատրաստում էինք չորսուկես ժամ տևողությամբ սեմինար Գաբրիել Սունդուկյանի անվան ազգային ակադեմիական թատրոնում։ Ծրագիրը վարում էր անգլերենով՝ հայերեն և ռուսերեն համաժամանակյա թարգմանությամբ, իսկ դրա շուրջ ձևավորվում էին գործընկերային ցուցադրություն, մասնակցության տարբեր փաթեթներ և առանձին ծրագիր Platinum մասնակիցների համար։ Հին հովանավորչական առաջարկում այս ամենը բավական հանգիստ է երևում՝ ամսաթիվ, վայր, ծրագիր, գործընկերներ, բրենդների հնարավորություններ։
Իրականությունը շատ ավելի բարդ էր։
Մեզ համար սա նոր պրոդուկտ էր, նոր ընկերություն, նոր ֆորմատ և շուկա, որին դեռ պետք էր համոզել, որ նման միջոցառումն արժե մի քանի ժամ ուշադրության և զգալի գումարի։ Բրայան Թրեյսին համաշխարհային անուն էր, բայց համաշխարհային ճանաչումը ինքնաբերաբար չի վերածվում տեղական զանգվածային ճանաչելիության։ Չէինք կարող պարզապես տեղադրել նրա լուսանկարը պաստառի վրա, բացել վաճառքը և սպասել, որ շուկան մնացածը կանի մեր փոխարեն։
Այդ պատճառով մեկ միջոցառման առաջխաղացումը կառուցեցինք այն տրամաբանությամբ, որը ես այն ժամանակ համեմատում էի կարճ քաղաքական քարոզարշավի հետ։ Երբ ընտրություններին մասնակցում է քաղաքական գործիչ կամ կուսակցություն, որին երկիրը գիտի քսան տարի, ճանաչելիության զգալի մասն արդեն գոյություն ունի։ Շատ ավելի բարդ է նոր դաշինքի խնդիրը, որը մի քանի ամսում գրեթե զրոյական ճանաչելիությունից պետք է հասնի այն վիճակին, երբ նրա անունը դառնում է առօրյա տեղեկատվական դաշտի մաս։
Մեր խնդիրը նման էր․ հոկտեմբերի 28-ին Բրայան Թրեյսին Հայաստանում պետք է լիներ ոչ միայն տոմսի վրա գրված անուն, այլ մի իրադարձություն, որի մասին պարզապես հնարավոր չէր չիմանալ։
360 աստիճան մեկ միջոցառման շուրջ
Այսօր «360° marketing» արտահայտությունը գրեթե սովորական է հնչում։ 2017-ին մենք իսկապես փորձում էինք մեկ միջոցառման շուրջ օգտագործել այն ամենը, ինչին կարող էինք հասնել, և կարևորը այն չէր, որ ալիքները պարզապես զուգահեռ աշխատեին։ Դրանք պետք է ուժեղացնեին միմյանց։
Skill-ի արխիվը լավ ցույց է տալիս այդ աշխատանքի ծավալը։ Միայն Facebook-ում պահպանվել է 2017 թվականի 142 հրապարակում, որտեղ հիշատակվում է Բրայան Թրեյսին, Instagram-ում՝ ևս 25։ Դա չի նշանակում, որ մենք ամեն օր կրկնում էինք նույն վաճառքային կոչը։ Ընդհակառակը՝ արշավի մեծ մասը կառուցվում էր հենց Բրայանի մտավոր դաշտի շուրջ՝ նպատակներ, վաճառքներ, ինքնազարգացում, առաջնորդություն, սովորություններ, կրթություն, անձնական արդյունավետություն։
Միաժամանակ գնում էին հեռուստատեսային նյութեր, ռադիո, հարցազրույցներ, գործընկերային հրապարակումներ, մրցույթներ, տոմսերի խաղարկություններ, կամավորների հետ աշխատանք և առանձին օֆլայն ակտիվացումներ։ Մենք լսարանից հավաքում էինք հարցեր Բրայանի համար, պատմում էինք թարգմանության, վայրի, գործընկերների ու ծրագրի մասին և փորձում յուրաքանչյուր նոր տարր վերածել ինքնուրույն տեղեկատվական առիթի։

Միջոցառումն ուներ առանձին կայք։ Մենք թողարկել էինք պաշտոնական բջջային հավելված և մասնակիցներին նախապես տրամադրում էինք անհատական մուտքի տվյալներ։ Հյուրերի համար կազմակերպված էր հայերեն և ռուսերեն համաժամանակյա թարգմանություն։ Հիմնական ելույթից հաջորդ առավոտ Բրայանը նախաճաշեց Platinum փաթեթի մասնակիցների հետ։

Արշավին միանում էին գործընկերները, և նրանցից յուրաքանչյուրը դառնում էր լրացուցիչ մեդիաալիք։ DoubleTree by Hilton Yerevan City Centre-ը հյուրընկալում էր Բրայանին և նրա թիմին։ Armenia Wine-ը, ALEX Textile-ը, Segafredo Zanetti Espresso Yerevan-ը, Radio Aurora-ն և այլ բրենդներ պարզապես լոգոներ չէին հովանավորների պատի վրա․ համագործակցության շուրջ ստեղծվում էին առանձին պատմություններ ու նոր պատճառներ լսարանի հետ շփվելու համար։

Նույնիսկ միջոցառման համար սուրճի ու աղանդերի ընտրությունը կարող էր վերածվել առանձին համտեսի և ուղիղ եթերի։ Այսօր ես դա կանվանեի միջոցառման շուրջ բաշխված հաղորդակցական համակարգի նախագծում։ Այն ժամանակ մեզ գեղեցիկ անուն պետք չէր։ Պարզապես հասկանում էինք, որ մեկ գովազդային ալիքը չի կարող ստեղծել այն ներկայության խտությունը, որն անհրաժեշտ էր մեզ։
Մատուցողը, որը ամեն ինչ բացատրեց ավելի լավ, քան անալիտիկան
Նման արշավների արդյունավետությունը հարմար է չափել հասանելիությամբ, հրապարակումների քանակով, վաճառքով կամ հիշատակումների հաճախականությամբ։ Բայց երբեմն իրական ազդեցությունը շատ ավելի լավ է երևում մի փոքր դրվագից, որը ոչ մի մեդիապլանում հնարավոր չէր նախատեսել։
Հոկտեմբերի 28-ի ծրագիրը պետք է բացեր Սերգեյ Օզերովը, որի հետ մենք մինչ այդ արդեն աշխատել էինք։ Միջոցառման առավոտյան նա հյուրանոցի ռեստորանում նախաճաշում էր և պատրաստվում իր ելույթին։ Զրույցի ընթացքում մատուցողը հարցրել էր, թե ինչ գործով է Սերգեյը եկել Հայաստան։
Սերգեյն ասել էր, որ այդ օրը մեծ միջոցառման է ելույթ ունենալու։ Մատուցողը գրեթե անմիջապես ճշտել էր՝ «Բրայան Թրեյսիի՞ մոտ»։ Սերգեյը զարմացել ու հարցրել էր, թե որտեղից գիտի այդ միջոցառման մասին։ Պատասխանը պարզ էր՝ այստեղ, կարծես, բոլորը գիտեն, որ Բրայան Թրեյսին Հայաստանում է։

Երբ Սերգեյը հետո մեզ պատմեց այդ պատմությունը, այն կատարյալ համընկավ թիմի ներսում արդեն շրջանառվող կատակին․ եթե 2017 թվականի հոկտեմբերի 27-ին Հայաստանում նախագահական ընտրություններ լինեին, Բրայան Թրեյսին հաղթելու վատ շանսեր չէր ունենա։ Իհարկե, մենք ծիծաղում էինք, բայց այդ կատակի հետևում շատ կոնկրետ մասնագիտական արդյունք կար։ Արշավը դուրս էր եկել տոմս գնող լսարանի սահմաններից և սկսել էր ստեղծել միջոցառման զանգվածային ճանաչելիություն։

Ինձ համար այդ դրվագը դարձավ մի պարզ գաղափարի առաջին շատ տեսանելի ապացույցներից մեկը․ ուժեղ միջոցառումը սկսվում է շատ ավելի շուտ, քան առաջին հյուրն անցնում է գրանցումը։ Միջոցառման օրը պարզապես շատ ավելի երկար գործընթացի ամենատեսանելի կետն է, որտեղ ուշադրությունը, սպասումը և սոցիալական հաստատումը ձևավորվում են աստիճանաբար։
Ինչու «հայտնի խոսնակը» ինքնին ոչինչ չի երաշխավորում
Մեծ անունները կողքից հաճախ ստեղծում են հեշտ մարքեթինգի պատրանք։ Թվում է, թե բավական է հրավիրել հայտնի մարդու, նրա լուսանկարը դնել գովազդային վահանակի վրա, բացել վաճառքը, և շուկան ինքն իրեն կբերի արդյունքը։ Միջազգային խոսնակների հետ աշխատանքի տարիները ինձ բազմիցս համոզել են, որ սա event-բիզնեսի ամենավտանգավոր պատրանքներից մեկն է։
Հայտնիությունը համընդհանուր արժույթ չէ։ Մարդը կարող է բացառիկ ճանաչված լինել մասնագիտական համայնքի ներսում և գրեթե անտեսանելի մնալ դրանից դուրս։ Ավելին՝ նույնիսկ բարձր ճանաչելիությունը դեռ չի բացատրում լսարանին, թե ինչու հենց հիմա պետք է ժամանակ, գումար և ուշադրություն ծախսել կոնկրետ միջոցառման վրա։
Այդ պատճառով Բրայան Թրեյսիի շուրջ մենք պարզապես հայտնիություն չէինք վաճառում։ Մենք հետևողականորեն բացատրում էինք, թե նրա գիտելիքը ինչ խնդիր կարող է լուծել, ինչու վաճառքները, ռազմավարությունը, նպատակներն ու արդյունավետությունը վերաբերում են կոնկրետ մարդուն և ինչով է կենդանի ներկայությունը տարբերվում հերթական գիրքը կարդալուց կամ մեկ այլ տեսանյութ դիտելուց։
Հենց այստեղ event-ն ու marketing-ը առաջին անգամ ինձ համար իրականում միավորվեցին։ Մինչ այդ հեշտ էր դրանք ընկալել որպես երկու հաջորդական գործառույթ՝ սկզբում ստեղծում ենք միջոցառումը, հետո գովազդում։ Բրայան Թրեյսիի նախագիծը ցույց տվեց այլ կառուցվածք։ Հաղորդակցությունն ինքնին դարձավ պրոդուկտի մաս, որովհետև դեռ դռների բացվելուց առաջ այն ձևավորում էր սպասումը, համայնքը, միջոցառման կարգավիճակն ու ապագա հիշողությունը։
Միջոցառումից հիսուն օր առաջ ես տեսա այլ ավարտ
Այդ ամբողջ հաղորդակցական խտությունը, իհարկե, չէր վերացնում օպերացիոն ռիսկերը։ Բրայան Թրեյսիի ժամանումից հիսուն օր առաջ ես մի երազ տեսա, որից արթնացա լիովին իրական զգացողությամբ, թե նախագիծը ձախողվել է, իսկ event-կազմակերպչի իմ դեռ նոր սկսվող կարիերան ավարտվել է՝ գրեթե չսկսված։
Այդ պատմությունը մանրամասն պատմել եմ THINKING-ի առանձին հոդվածում՝ «Բրայան Թրեյսիից 50 օր առաջ ես տեսա, թե ինչպես է ավարտվում իմ կարիերան»։ Ինձ համար այն կարևոր է ոչ թե որպես դրամատիկ դրվագ, այլ որպես պահ, երբ փոխվեց նախագծի կառավարման իմ եղանակը։
Մինչ այդ մենք ունեինք առաջադրանքներ, պատասխանատուներ, ժամկետներ և սովորական օպերացիոն կարգապահություն։ Այդ երազից հետո առաջին անգամ շատ հստակ տեսա, որ համակարգում առաջադրանքի առկայությունը դեռ չի նշանակում, որ միջոցառումը վերահսկվում է։ Իրական ռիսկերը առաջադրանքների միջև էին․ մեկ ուշացումը կարող էր փոխել մյուսը, գործընկերոջ որոշումը ազդել լոգիստիկայի վրա, լոգիստիկան՝ հաղորդակցության, հաղորդակցությունը՝ վաճառքի, իսկ ծրագրի ցանկացած փոփոխություն սկսել կախվածությունների մի շղթա, որը առանձին task card-ում պարզապես չէր երևում։
Հաջորդ հիսուն օրերն ինձ համար դարձան բարդ նախագծերի համակարգային կառավարման արագացված դասընթաց։ Այդ ժամանակ ես դեռ չէի անվանում դա նախագծի ճարտարապետություն և չէի ձևակերպել այն սկզբունքներից շատերը, որոնցով այսօր աշխատում եմ։ Բայց հենց այդ միջոցառման ժամանակ առաջին անգամ հասկացա, որ լավ event-manager-ը պարտավոր է տեսնել ոչ միայն աշխատանքների ցանկը, այլ նաև դրանց միջև եղած ամբողջ կապային համակարգը։
Որքան մեծ է միջոցառումը, այնքան ավելի շատ է դրա արդյունքը կախված այն որոշումներից, որոնք հանդիսատեսը երբեք չի տեսնի։
2017 թվականի հոկտեմբերի 28
Տարիների ընթացքում ես շատ մեծ բեմերի հետևում եմ կանգնել և վաղուց դռների բացումը որպես կախարդական պահ չեմ ընկալում։ Բայց որոշ միջոցառումներ հիշողության մեջ մնում են ոչ թե դեկորացիաների մասշտաբի կամ հյուրերի քանակի պատճառով, այլ որովհետև շատ հստակ հիշում ես՝ ինչ մարդ էիր այդ նախագիծ մտնելիս և ինչ մարդ դարձար դրանից դուրս գալիս։

Հոկտեմբերի 28-ը ինձ համար հենց այդպիսի օր էր։
Մի քանի ամսվա հաղորդակցությունը, վաճառքը, բանակցությունները, գործընկերների, կամավորների, տեխնիկական թիմերի և կապալառուների հետ աշխատանքը վերջապես սեղմվել էին մի քանի ժամի մեջ։ Բրայան Թրեյսին բարձրացավ Երևանի բեմ, և ես առաջին անգամ ներսից տեսա մի համակարգի արդյունքը, որը մինչ այդ գոյություն ուներ միայն պլաններում, աղյուսակներում, նամակագրության և անվերջ քննարկումների մեջ։
Նման պահերին կազմակերպիչը հազվադեպ է մաքուր էյֆորիա զգում։ Դու շարունակում ես հետևել ժամանակին, մարդկանց, թարգմանությանը, դահլիճին, տեխնիկական մանրուքներին և տասնյակ գործընթացների, որոնք հանդիսատեսը երբեք չպետք է նկատի։ Բայց այդ ամենի կողքին ինչ-որ տեղ հայտնվում է շատ հանգիստ մի գիտակցում՝ այն, ինչ մի քանի ամիս առաջ գրեթե անխոհեմ գաղափար էր թվում, իրականություն է դարձել։
Յուրաքանչյուր մեծ միջոցառման հետևում կանգնած են մարդիկ, որոնց անունները հազվադեպ են հայտնվում ազդագրերում, բայց առանց որոնց այդ ազդագիրը կմնար լոկ խոստում։
Հաջորդ առավոտ Բրայանի և Platinum մասնակիցների հետ նախաճաշն էր, վերջին խոսակցությունները, լուսանկարները, հրաժեշտը։ Հետո Բրայանը մեկնեց Հայաստանից, միջոցառումը ֆորմալ ավարտվեց, և միայն դրանից հետո հասկացանք, որ մեզ համար այն, հակառակը, նոր էր սկսվում։
Միջոցառումը, որից հետո հայտնվեց ընկերությունը
2018 թվականին Հայաստան եկավ Քյել Նորդստրյոմը։ Հետո՝ Ջոն Շոուլը, Քևին Գասքելը, Իրինա Խակամադան, Ալեքսեյ Սիտնիկովը և այլ միջազգային խոսնակներ։ Այդպես աստիճանաբար ձևավորվեց World’s Top Speakers in Armenia նախագիծը, իսկ դրա շուրջ աճեց Skill-ը։
Յուրաքանչյուր հաջորդ նախագիծ ինչ-որ առումով ավելի բարդ էր։ Մի տեղ մեծանում էր մասշտաբը, մեկ այլ տեղ՝ գործառույթների ու գործընկերների քանակը, մեկ ուրիշ նախագծում հայտնվում էր բոլորովին նոր լսարան կամ տեխնիկական խնդիր։ Բայց Բրայանի հետ համեմատել դրանք «որը մեծ էր» սկզբունքով ինձ համար իմաստ չունի, որովհետև նրա նշանակությունը այլ հարթության մեջ է։
Բրայան Թրեյսիի նախագծի ժամանակ առաջին անգամ տեսանք միջոցառումը որպես լիարժեք հաղորդակցական էկոհամակարգ։ Մեկ նախագծի մեջ միավորվեցին content-ը, PR-ը, digital-ը, գործընկերային ակտիվացումները, օֆլայն հաղորդակցությունը, վաճառքը, համայնքի հետ աշխատանքը, բջջային պրոդուկտը, մեդիան և անմիջապես event production-ը։ Օրացույցի մեկ օրը ստիպեց տասնյակ իրար հետ կապված մեխանիզմների ամիսներով աշխատել միասին։
Հետագայում մենք դա անում էինք ավելի գիտակցված, ավելի ճշգրիտ և համակարգային։ Հայտնվեցին մոդելներ, գործընթացներ, ստանդարտներ և մասնագիտական լեզու, որով արդեն կարելի էր բացատրել կատարվածը։ Բայց առաջին գործնական փորձը արդեն ապրել էինք։
Հենց այդ պատճառով Skill-ի ավելի ուշ հրապարակումներում 2017 թվականի հոկտեմբերի 28-ը սկսեց նշվել որպես ընկերության պատմության սկիզբ։ Սա տարիներ անց հորինված մարքեթինգային լեգենդ չէ։ Մասնագիտական իմաստով այն բավական ճշգրիտ է նկարագրում իրականությունը․ մինչև Բրայան Թրեյսին կային մարդիկ, գաղափարներ և միջոցառումներով զբաղվելու ցանկություն, իսկ Բրայան Թրեյսիից հետո հայտնվեց վստահություն, որ դրանից հնարավոր է կառուցել առանձին բիզնես։
Ինչ է մնում ինը տարի անց
Հետաքրքիր է տեսնել, թե ինչ մանրուքներ են ավելի երկար ապրում, քան հենց միջոցառումը։ Տարիներ շարունակ մենք World’s Top Speakers in Armenia-ի պատմության մեջ շարունակում էինք հիշատակել Բրայանին։ Նրա գրքերը հայտնվեցին Skillbook-ում։ Ինքնագրով օրինակները դարձան նվերներ։ Երբ մի անգամ վաճառում էինք Skill-ի հին մեքենան, հայտարարության կատակային փաստարկներից մեկն այն էր, որ այդ մեքենայով երթևեկել են Բրայան Թրեյսին, Քյել Նորդստրյոմը, Ջոն Շոուլը և մեր մյուս հյուրերը։
Առաջին հայացքից դրանք մանրուքներ են, որոնք բիզնես արդյունքի հետ կապ չունեն։ Բայց հենց նման մանրուքներից է կազմվում կազմակերպության հիշողությունը։ Ընկերությունը միայն իրավաբանական անձ, գործընթացներ ու նախագծեր չէ․ այն նաև պատմությունների հավաքածու է, որոնք թիմը շարունակում է պատմել տարիներ անց, որովհետև այդ պատմությունները բացատրում են՝ որտեղից է ընկերությունը սկսել։
Բրայան Թրեյսին աստիճանաբար դարձավ Skill-ի այդ հիշողության մի մասը։ Ոչ այն պատճառով, որ մենք մտերիմ ընկերներ էինք կամ նրա այցից հետո մշտապես անձնական կապ էինք պահպանում։ Սխալ կլիներ հարաբերություններին վերագրել մի բան, որը չի եղել։ Իմ պատմության մեջ նրա տեղը որոշվում է այլ բանով․ մեր մասնագիտական ուղիները հատվեցին մի պահի, որը փոխեց իմ սեփական ուղին։
Բրայանի համար Երևանը հազարավոր ելույթներից մեկն էր։ Brian Tracy International-ի տվյալներով՝ իր կարիերայի ընթացքում նա ավելի քան հինգ միլիոն մարդու դիմաց է ելույթ ունեցել՝ 5,000 ելույթների և սեմինարների ընթացքում ԱՄՆ-ում, Կանադայում և տասնյակ այլ երկրներում, ինչպես նաև գրել է ավելի քան յոթանասուն գիրք, որոնք թարգմանվել են բազմաթիվ լեզուներով։ Մեզ համար այդ մեկ քաղաքն ու մեկ օրը բոլորովին այլ չափ ունեին։
Առաջինը մնում է առաջինը
2026 թվականի նոյեմբերի 12-ին Բրայան Թրեյսին մահացավ 82 տարեկանում։ Այս նյութի պատրաստման պահին նրա մահվան հանգամանքները հրապարակային չէին, ուստի ես միտումնավոր չեմ վերարտադրում չհաստատված վարկածներ։ Ինձ համար ավելի կարևոր է մեկ այլ բան․ այդ լուրը անսպասելիորեն ինձ վերադարձրեց մեկ ուրիշ ամսաթվի՝ 2017 թվականի հոկտեմբերի 28-ին, և ստիպեց նորից նայել այդ երկու օրերի միջև անցած ինը տարիներին։
Այդ տարիների ընթացքում Skill-ը իրականացրել է հարյուրավոր միջոցառումներ։ Եղել են նախագծեր, որոնք ավելի մեծ էին մասնակիցների թվով, ավելի բարդ՝ արտադրությամբ, ավելի հագեցած՝ տեխնոլոգիաներով կամ ավելի նկատելի՝ միջազգային մրցանակներով։ Բայց մասնագիտական պատմությունը հազվադեպ է ենթարկվում պարզ չափման սանդղակի։ Առաջին նախագիծը չի կարելի «գերազանցել» հաջորդով, որովհետև դրա նշանակությունը չափով չէ․ այն կարևոր է նրանով, որ դրանից առաջ դեռ չունեիր անցյալ, որի վրա կարող էիր հենվել։
Բրայան Թրեյսին Skill-ի համար հենց այդպիսի առաջինն էր։
Մի ժամանակ նրա գրքերը կարդում էի որպես լսարանի անդամ։ Հետո լսում էի նրան դահլիճից։ Ավելի ուշ Մոսկվայի հյուրանոցում նստում էի նրա կողքին, երբ նա տեսախցիկին ասում էր, որ գալիս է Հայաստան։ Մի քանի ամիս անց արդեն նայում էի, թե ինչպես է նա բարձրանում այն միջոցառման բեմ, որի շուրջ մեր փոքր թիմը կառուցել էր, հավանաբար, իր մինչ այդ կյանքի ամենաինտենսիվ մարքեթինգային արշավը։
Այսօր հասկանում եմ, որ այդ հանդիպման ամենակարևոր ժառանգությունը ինձ համար նույնիսկ այն չէ, թե ինչ էր Բրայանը սովորեցնում բեմից։ Նույնքան կարևոր էր այն, ինչ տեղի ունեցավ նրա այցի շուրջ։ Մեկ նախագիծ մեզ ստիպեց մտածել մեր սեփական փորձից ավելի լայն, միջոցառման շուրջ համակարգ կառուցել, ռիսկ կառավարել, տասնյակ գործընկերների հետ աշխատել և առաջին անգամ զգալ, որ Skill-ը կարող է իսկական ընկերություն դառնալ։
Հավանաբար հենց այդ պատճառով, երբ իմացա նրա մահվան մասին, ամենաքիչը ցանկանում էի թվարկել Բրայան Թրեյսիի ձեռքբերումները։ Դրանք հեշտ է գտնել կենսագրություններում, գրքերում և նրա մասին հազարավոր նյութերում։ Ես ուզում եմ պահպանել մեկ ուրիշ՝ շատ ավելի փոքր պատմություն․ մարդու մասին, որը մի անգամ Մոսկվայի հյուրանոցում ասաց ինձ «նստիր կողքիս», հայտարարեց, որ գալիս է Հայաստան և, ինքն էլ չիմանալով, հայտնվեց այն մասնագիտական ճանապարհի սկզբում, որը շարունակվում է մինչև այսօր։
Շնորհակալություն, Brian։
Ինչ էլ ասես, դու առաջինն էիր։
Շնորհակալություն, Բրայան։ Ինչ էլ ասես, դու առաջինն էիր։
ԱՂԲՅՈՒՐՆԵՐ
Brian Tracy International — About Brian: https://www.briantracy.com/about/
Skill սոցիալական արխիվներ — Facebook / Instagram, 2017–2026
Brian Tracy tribute / մահվան հաղորդված ամսաթիվը: https://www.martialartsprofessional.com/brian-tracy-1944-2026/

